خانه / جاغوري / طرح اقتصادی سوم!‌

طرح اقتصادی سوم!‌

trh

 ولسوالی جاغوری با جمعیت زیاد و وسعت نسبتا زیاد آن، نسبت به هر ولسوالی دیگری در افغانستان از تراکم جمعیت بیشتری بر خوردار است. وجود بازارهای نسبتا بزرگ در آن و وابسته نبودن مردم به مالداری و زمینداری و در عین حال نبود هیچ کارخانه و کارگاههای تولید و ایجاد اشتغال در آن، نشان از وابسته بودن اقتصاد این مردم به پولهایی است که یا باید از طریق تجارت و یا باید از سوی کارگران مهاجر از بیرون این سرزمین به آن تزریق شود.

اما بر هیچ کسی پوشیده نیست که اقتصاد بیشتر مردم ما بر ارسال پول از خارج از منطقه توسط کارگران مهاجر ما استوار است. اقتصادی که بر تولید استوار نباشد به آن اقتصاد رانتی می گویند و این نوع زندگی بدترین شکل زندگی اقتصادی مردم یک خطه را نشان می دهد. البته نبود زیربنای مناسب برای احداث کارخانه ها و کمبود کارگران فنی را نمی توان نادیده گرفت. مسایلی همچون مشکل ترانزیت و حمل و نقل و همچنین مهمترین آن، نبود نیروی برق هر طرحی در جاغوری را می تواند ناکام بگذارد.

متاسفانه ما نمونه های ناکامی از احداث کارخانه های صنعتی در منطقه را داشته ایم که می توان به کارخانه سنگبری منطقه داوود اشاره کرد که بعد هزینه های سنگین بالاخره تن به ورشکستگی داد و از ادامه فعالیت باز ماند. هم اکنون از فضای کارخانه‌ی ان به عنوان مکانی برای ورزش استفاده می شود. برون رفت از این وضعیت همیشه از دغدغه های من بوده است.

سال پیش برای تعداد زیاد دوستان طرح میدادم که در جاغوری سالون ورزشی، پارک تفریحی، کار خانه و شرکت های دیگری با انگیزه تولیدات یا ارایه‌ی طرح های خدماتی ایجاد کنند تا نسل جدید جاغوری -در شرایط وخیم که در کشور جریان دارد- آنجا به نحوی سرگرم شوند. از میان پیشنهادات ما آقای زمان رحیمی معاون «یو ان» ( UN) در افغانستان از یکی از این طرح‌ها استقبال کرده و اولین سالون ورزشی را در مرکز جاغوری ساختند. اگر چند پیشنهاد من احداث این ورزشگاه به صورت سهامی و شراکتی بود اما ایشان نظر به ملاحظاتی که داشتند، به تنهایی اقدام به ساخت سالن ورزشی کردند که با استقبال گرم مردم و خصوصا جوانان منطقه مواجه شد.. ماجرا به این جا ختم نشد و از آنجایی که ما کمتر تن به ریسک سرمایه گزاری در کاری می دهیم و ازپیشقدم شدن در طرح های اقتصادی و ابتکار در کارهایمان گریزان بوده و هماره به دنبال آنیم که از کار دیگران پیروی کنیم، الحمدالله حالا صاحب ۵ سالون ورزشی در پنج منطقه مزدحم این ولسوالی ایجاد و به دسترس همگان قرار گرفته است. جالب اینجاست که این پنج سالن همگی تمام وقت پر هستند و مردم برای کرایه آن به صف ایستاده اند.

طرح دوم را دقیقا سال گذشته در خانه حاجی شاه ابراهیمی سنگجوی لومان برای علی آقای تمقول دادم. علی آقا آن زمان مصروف ساخت سالون ورزشی در بازار غجور بود. برای علی آقا گفتم شما در قسمت کار های ساختمانی دست بالا دارید و با توجه به تجارب تان در این زمینه اگر امکان دارد در فکر کدام سالون عروسی و پارک تفریحی درجاغوری باشید. شاید این پیشنهاد انگیزه ای برای این جوان شده باشد و حالا ظاهرا جای سالون یا تالار عروسی را در کنار رودخانه سنگماشه صحبت کرده و قرار است که کارش به زودی آغاز گردد.

اما سومین طرحی که به نظر من بسیار ضروری و در عین حال بسیار کاربردی است و جای ان واقعا در منطقه خالی حس می شود، ساخت سردخانه ای برای نگهداری میوهای تازه‌ی جاغوری می باشد. کسانی که جاغوری را خوب می شناسند و از بازار خرید و فروش میوه های تازه اطلاعاتی دارند، خوب می فهمند که من چه می گویم! فعلا ولسوالی جاغوری روزانه هزاران کیلو سبزی و میوه مصرف دارد که اکثر قریب به اتفاق این میوه و سبزی جات از بیرون جاغوری به این ولسوالی سرازیر می شود .

به طور مثال، این روزها سیب پاکستانی بی کیفیت و بی مزه کیلویی ۷۰ الی ۱۰۰ افغانی در بازار سنگماشه به فروش می رسد. این در حالیست که در زمان فروانی سیب خود جاغوری، سیب محلی و تولید خود مردم – که کیفیت و طعم آن مثال زدنی است- هر هفت کیلو (یک سیر) به قیمت نازل ۷۰ الی ۱۰۰ افغانی فروخته می شود! دقت کنید، دقیقا تفاوت قیمت هفت برابر است و این تفاوت در دنیای اقتصاد خیلی معنا دار است.

بادنجان رومی این روز ها فی کیلو ۵۰ الی ۷۰ افغانی فروخته می شود اما در زمان فراوانی این محصول جاغوری فی کیلو۱۵ الی ۲۰ افغانی فروش می شود. اگر کسی در قسمت سرد خانه برای میوه ها و سبزی جات در این ولسوالی اقدام کند ضمن اینکه سرمایه گزاری می کند کار نیک نیز کرده است. همچنان از پیداوار زراعتی منطقه حمایت شده و در قسمت زراعت و باغ داری دهاقین بیشتر تشویق می گردد.

اما این طرح از خود مشکلاتی هم باید داشته باشد. حداقل آن نیاز به نیروی متخصص انسانی و امکانات بیشتر فنی است و مهمتر از همه نیروی برق. انتظار می رود که در این مورد باید دقت بیشتری صورت گیرد. البته به خاطر آب و هوای نسبتا سرد جاغوری، کمبود برق فقط در برخی از ماههای سال ممکن است احساس شود و در اکثر برجهای سال با عایق بندی می شود با این مشکل نیز به نحوی کنار آمد. این کار را متخصصان بهتر می توانند بررسی کنند.

سرمایه گزاری در این طرح به نظر من می تواند بهره وری بالایی داشته باشد و در صورت اجرای آن، هم از دهقانهای منطقه حمایت می شود و هم درامدزایی بالایی را نصیب شخص سرمایه گزار خواهد کرد. می توان با هزینه های نسبتا پایین و البته پیشقدم شدن در طرح های اقتصادی هم ایجاد اشتغال کرد و هم از هدر رفتن پول مردم جلوگیری کرد. فقط باید کمی متفاوت و البته نگاه بلند پروازانه تری نسبت به آینده و مردم خویش داشته باشیم. دوستان در این زمینه و زمینه های دیگر سرمایه گزاری در جاغوری هر نظری داشته باشند، لطفا با سایت رادیو پیام جاغوری شریک سازند.

ارادت مند تان مومن زاده

۲۰ جوزا ۹۶ – جاغوری

درباره ی admin

همچنین ببینید

۱ copy

جاده سنگشانده – چوب و بدره زار به اسم شهید مرتضی رضایی نامگذاری شد.

به مناسبت چهلومین روز شهدات شهید مرتضی رضایی جاده ۵ کیلومتری سنگشانده الی منطقه چوب …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *